​«Προσδοκώντας την Ανάσταση σε έναν Κόσμο Καϊάφων»

 

Εκεί στα ριζά του όρους των Ελαιών, στης Γεσθημανής τον κήπο που συνήθιζε να προσεύχεται, έγινε η μεγαλύτερη προδοσία. Εκειδά που στην εποχή του Χριστού ήταν τα λιοτρουβιά της περιοχής. Αυτό μας διδάσκουν τα Ευαγγέλια και οι γραφές για την προδοσία από τον Ιούδα και την σύλληψή του.

2026 χρόνια και ακόμα συνεχίζεται το κακό με προδοσίες. Σαν να μην άλλαξε τίποτα είκοσι και μισό αιώνες τώρα. Γεννιέται, προδίδεται συλλαμβάνεται πεθαίνει κι ανασταίνεται…

Και τα μηνύματα που παίρνουμε εμείς οι θνητοί, προσδοκώντας Ανάσταση νεκρών για την ζωή του μέλλοντος ποια είναι;

Κι ο Ρωμανός ο μελωδός που κατά τα φαινόμενα έγραψε και συνέθεσε τον Ακάθιστο ύμνο με τις 24 στροφές του να αρχίζει η κάθε μία με ένα από τα γράμματα της ελληνικής αλφαβήτου σαν ύμνος στην Παναγία είναι πέρα για πέρα ελληνική υπόθεση.

Για άλλους γράφτηκε και συνετέθη στις 6 Αυγούστου του 626 προς τιμή της Παναγιάς της Βλαχερνιώτισσας που σώθηκε η Πόλη απ’ τους Αβάρους. Από το 431 μ.Χ. το 673 μ.Χ. μέχρι το 717μ.Χ για τις άλλες εκδοχές μόνο Ελλάδα θυμίζουν καταμεσής του Βυζαντίου. Θεοδόσιος ο Β, Κωνσταντίνος Πωγωνάτος, Λέοντας ο ΄Ισαυρος.

Και η Ελλάδα που βρίσκεται; Τι μυστήρια Χριστέ μου αυτή η πολιτική στις μέρες μας! Θεωρείται άκρως προοδευτική; Η συμμετοχή η όχι των μεγαλόσταυρων που αν ζούσαν στις μέρες Σου Χριστέ μου ίσως να ήταν και κάποιος Καϊάφας αρχιερέας δικαστής του Εβραϊκού συνεδρίου που σε δίκασε εις θάνατον. Σαν πολύ δεν μπερδευτήκαμε Χριστέ μου.

Δώσε με την Ανάστασή Σου φώτιση σε όλους εμάς τους ταπεινούς και σε αυτούς που κυβερνάνε, ή θέλουν να κυβερνήσουν!

Νίκος Καραδήμας