«Μην βιάζεστε βρε Χριστιανοί – Η μνήμη δεν χάνεται»

 Ορμώμενος τόσο από άρθρο που ευθέως κατακρίνει την ανάληψη των καθηκόντων από τον Χρήστο ΜΑΥΡΑΓΑΝΗ ως νέου Προέδρου της Π.Ο.ΑΣ.Υ., όσο και από πρόσωπα που στο παρελθόν δήλωναν «συνοδοιπόροι» του στα τεκταινόμενα του συνδικαλισμού, αλλά σήμερα είναι αφανείς και ανέκφραστοι, θα αναφέρω τα ακόλουθα:

Καταρχάς, από πλευράς μου έχω τοποθετηθεί δημόσια και ξεκάθαρα. Αν και δεν τυγχάνω αντιπρόσωπος της Π.Ο.ΑΣ.Υ., γνωρίζω τον Χρήστο ΜΑΥΡΑΓΑΝΗ σε χρόνο πολύ προγενέστερο από αυτόν που τον γνώρισαν ορισμένοι από τους «όψιμους» επικριτές του. Τον στήριξα δημόσια και συνεχίζω να τον στηρίζω, γιατί πιστεύω στη συνέχεια, τη θεσμική σταθερότητα και την υπεύθυνη λειτουργία. Καλή δύναμη, λοιπόν, Χρήστο, στα νέα σου καθήκοντα.εσίες και τα καθήκοντα του Αξιωματικού Υπηρεσίας σε δύο νησιά

Ταυτόχρονα όμως διαπιστώνω πως η μνήμη στον συνδικαλισμό, ενώ θα έπρεπε να είναι διαρκής, τελικά συχνά αποδεικνύεται επιλεκτική. Υπήρξαν περίοδοι που πολλοί ευνοήθηκαν, στηρίχθηκαν και αναδείχθηκαν μέσα από συλλογικές προσπάθειες και συγκεκριμένες ηγεσίες, αποκτώντας ρόλο και λόγο στο συνδικαλιστικό γίγνεσθαι.

Σήμερα, ορισμένοι είτε στρέφονται εναντίον του, είτε αποφεύγουν να τοποθετηθούν, φοβούμενοι πιθανές αντιδράσεις ή ρήξεις σχέσεων. Όμως ο συνδικαλισμός δεν στηρίζεται σε προσωπικές φιλίες, αλλά σε υγιείς συμμαχίες για το κοινό συμφέρον.

Σήμερα, πρόσωπα εμφανίζονται να καταγγέλλουν σχήματα και διαδικασίες που οι ίδιοι υπηρέτησαν στο παρελθόν, επιχειρώντας να παρουσιαστούν ως κάτι «νέο» και «άφθαρτο», προβάλλοντας ταυτόχρονα τον εαυτό τους ως «μάχιμους» συνδικαλιστές λόγω της Υπηρεσίας στην οποία ανήκουν. Για αυτούς, οι υπόλοιποι που ασχολούνται με τα συνδικαλιστικά δρώμενα απολαμβάνουν απλώς την «ασφάλεια του γραφείου».

Ξεχνούν όμως πως η πραγματικότητα είναι διαφορετική και δεν επιδέχεται παρερμηνειών. Πολλές Ενώσεις σε όλη τη χώρα, αλλά και μεμονωμένα μέλη τόσο των Διοικητικών Συμβουλίων τους όσο και απλά εγγεγραμμένα μέλη τους, βρήκαν την ουσιαστική και αμέριστη στήριξη του Χρήστου ΜΑΥΡΑΓΑΝΗ σε κρίσιμα ζητήματα που τους απασχολούσαν. Στάθηκε δίπλα τους σε δύσκολες στιγμές, ενίσχυσε αιτήματα και συνέβαλε καθοριστικά στην ανάδειξη προβλημάτων που απαιτούσαν λύσεις.

Τότε όμως ήταν «καλός» ο Χρήστος, σήμερα ΟΧΙ.

Σε αρκετές περιπτώσεις, η στάση αυτή ξεχάστηκε. Σήμερα, ορισμένοι από αυτούς, είτε τάσσονται ανοιχτά απέναντί του, είτε σιωπούν δια της απουσίας τους. Οι επικριτές του επιλέγουν να αποσιωπούν τη στήριξη που έλαβαν. Μια στάση που δεν μπορεί να εκληφθεί διαφορετικά, παρά μόνο ως αχαριστία.

Η συστηματική δε, δημιουργία εντυπώσεων δεν συνιστά θεσμική στάση ευθύνης. Αντιθέτως, υπονομεύει την ενότητα και οδηγεί σε διάσπαση του συνδικαλιστικού κινήματος, σε μια περίοδο που απαιτείται σοβαρότητα και καθαρός λόγος.

Όταν επιχειρείται η αποδόμηση διαδικασιών που αποτελούν τον πυρήνα της δημοκρατικής λειτουργίας της Ομοσπονδίας, δεν πλήττεται απλά ένα πρόσωπο ο Χρήστος ΜΑΥΡΑΓΑΝΗΣ, αλλά ο ίδιος ο θεσμός και το σύνολο των συναδέλφων. Όσοι σήμερα εμφανίζονται ως «τιμητές», καλό είναι να θυμηθούν τη διαδρομή τους και τις συνθήκες υπό τις οποίες ανέλαβαν ρόλους ευθύνης.

Ο συνδικαλισμός δεν είναι πεδίο προσωπικών επιδιώξεων ούτε χώρος τακτικισμών. Είναι ευθύνη απέναντι στους συναδέλφους και στον θεσμό και αυτή η ευθύνη δεν ξεχνιέται. Όλοι έχουν συμβάλει με τον τρόπο τους στην πορεία του συνδικαλισμού.

Θα κριθεί και ο ίδιος στο μέλλον, όπως και κάθε πρόεδρος, καθώς ουδείς μπορεί να προδικάσει την πορεία του. Η ιστορία θα κρίνει τους πάντες, τόσο για τα σωστά όσο και για τα λάθη τους.

Αυτό θα έπρεπε να το έχουν κατά νου και παλαιότεροι συνδικαλιστές, οι οποίοι σήμερα βρίσκονται εκτός ενεργού δράσης, ώστε οι τοποθετήσεις τους να χαρακτηρίζονται από μέτρο και θεσμική ευθύνη, αντί αρνητικών σχολίων, επιλέγοντας τη διακριτικότητα και τις ευχές προς όσους αναλαμβάνουν καθήκοντα.

Τόσο η στάση «είμαστε απέναντί σου», όσο και η μη απόδοση ευχών για την ανάληψη των νέων καθηκόντων του, δεν συνάδουν με το πνεύμα του υγιούς συνδικαλισμού και μπορούν να χαρακτηριστούν, το λιγότερο, είτε ως μικροψυχία, είτε ως φοβία στην έκφραση δημόσιας θέσης, υπό τον φόβο ερμηνειών περί «πλευροκόπησης».

Ο συνδικαλισμός δεν υπηρετείται με τέτοιες συμπεριφορές, αλλά με θεσμική συνέπεια και σεβασμό προς τις διαδικασίες και τα πρόσωπα, ανεξαρτήτως διαφωνιών.

Κλείνοντας, ως τίτλο και κατακλείδα του παρόντος άρθρου επιλέγω τη φράση από δημοτικό τραγούδι:

«Μην βιάζεστε βρε Χριστιανοί», που παραμένει επίκαιρη όσο ποτέ.

ΠΑΤΣΑΡΟΥΧΑΣ Ευάγγελος

Ανθυπαστυνόμος

Μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Ένωσης Αστυνομικών Υπαλλήλων Φθιώτιδας

policenet.gr