Διαφωνία και διαφάνεια: Tι συμβαίνει στο Κιλκίς

Τις τελευταίες ημέρες έχει αναπτυχθεί δημόσιος διάλογος γύρω από ζητήματα που αφορούν τη λειτουργία και τις αποφάσεις της Ένωσης Αστυνομικών Κιλκίς.

Στο πλαίσιο της πλήρους και αντικειμενικής ενημέρωσης, παρατίθενται αυτούσιες οι πρόσφατες αναρτήσεις του κ. Παυλίδη σε ομάδα αστυνομικού ενδιαφέροντος στο Facebook.

Σκοπός είναι να δοθεί η δυνατότητα σε όλους να διαμορφώσουν άποψη με βάση τα πραγματικά δεδομένα και όχι μέσα από αποσπασματικές αναφορές ή ερμηνείες.

Η ενημέρωση, η διαφάνεια και ο ανοιχτός διάλογος αποτελούν βασικές προϋποθέσεις για την ουσιαστική λειτουργία κάθε συλλογικού οργάνου.

ΔΑΠΑΝΗ ΓΙΑ ΑΓΟΡΑ ΛΑΧΕΙΩΝ ΑΞΙΑΣ 200€

Θα ήθελα να διατυπώσω ένα σχόλιο σχετικά με μια δαπάνη την οποία καταψήφισα στο τελευταίο Διοικητικό Συμβούλιο της Ένωσής μας.

Στα έξοδα, ο πρόεδρος ανέφερε την αγορά λαχείων αξίας 200€ από λαχειοφόρο αγορά της Ένωσης Θεσσαλονίκης. Προσωπικά, είμαι αντίθετος σε οποιαδήποτε δαπάνη από το ταμείο της Ένωσής μας για την ενίσχυση άλλων Ενώσεων ή Συλλόγων. Όποιος επιθυμεί να συνεισφέρει, μπορεί να το κάνει ιδιωτικά, με δικά του χρήματα.

Τα χρήματα από το υστέρημα των συναδέλφων πρέπει να τα σεβόμαστε και να διατίθενται αποκλειστικά για την κάλυψη των αναγκών τους.

Επιπλέον, μου προκάλεσε εντύπωση η αναφορά του προέδρου ότι η Ένωση Θεσσαλονίκης διέθεσε 800€ για τον χορό της δικής μας Ένωσης. Όταν ρώτησα αν το ποσό αυτό προήλθε από το δικό τους ταμείο, η απάντηση ήταν καταφατική. Από την πλευρά μου, τόνισα ότι η διαχείριση των οικονομικών τους αποτελεί αποκλειστική ευθύνη της δικής τους Ένωσης.

Παυλίδης Νικόλαος

Με έκπληξη διαπιστώνω ότι η διαφωνία μου με συγκεκριμένη απόφαση επιχειρείται να παρουσιαστεί ως «στρέψιμο εναντίον συναδέλφων», μέσω ανάρτησης χωρίς υπογραφή, προφανώς από μέλος του προεδρείου της Ένωσης Αστυνομικών Υπαλλήλων Κιλκίς. Αντί να συμβάλλει στην ενότητα και τον ουσιαστικό διάλογο, επιλέγεται για ακόμη μία φορά η στοχοποίηση και η προσωπική επίθεση.

Η ταύτιση της διαφορετικής άποψης με «εναντίωση προς συναδέλφους» είναι αυθαίρετη και στοχεύει στην αποδυνάμωση κάθε φωνής που δεν συμφωνεί με την πλειοψηφία.

Η διαφωνία με μια απόφαση — όπως αυτή της ενίσχυσης με 200€ — δεν συνιστά «επίθεση κατά της Ένωσης», αλλά θεμελιώδες δικαίωμα κάθε μέλους του Διοικητικού Συμβουλίου. Ο συνδικαλισμός δεν είναι χώρος ομοφωνίας, αλλά έκφρασης, ελέγχου και διαφορετικών απόψεων.

Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί η αναφορά ότι «η ανοχή σε τέτοιου είδους συμπεριφορές έχει εξαντληθεί». Μια διατύπωση που εκλαμβάνεται ως έμμεση απειλή απέναντι σε κάθε διαφορετική άποψη.

Σε ένα συνδικαλιστικό όργανο που οφείλει να λειτουργεί με δημοκρατία, διαφάνεια και πολυφωνία, τίθενται εύλογα ερωτήματα:
Από πότε η διαφωνία θεωρείται «συμπεριφορά προς ανοχή»;
Και ποιος έχει την αρμοδιότητα να θέτει όρια στην έκφραση των μελών;

Η απαξίωση και η προσπάθεια φίμωσης αντίθετων απόψεων δεν συνάδει με τις αρχές του συνδικαλισμού. Αντιθέτως, η ελεύθερη έκφραση αποτελεί προϋπόθεση της λειτουργίας του.

Η επίκληση της «πάγιας πρακτικής» δεν συνεπάγεται ορθότητα. Κάθε δαπάνη οφείλει να αιτιολογείται, ιδιαίτερα όταν αφορά χρήματα από τις εισφορές των συναδέλφων.

Η επίκληση «επιλεκτικής ευαισθησίας» δημιουργεί επίσης ερωτήματα. Η διαφάνεια δεν μπορεί να εφαρμόζεται κατά περίπτωση, ούτε με διαφορετικά μέτρα και σταθμά.

Η παρουσίαση μιας διαφορετικής άποψης ως «έλλειψη λογικής», «σκοπιμότητα» ή «σύγχυση ρόλων» δεν ενισχύει τον θεσμικό διάλογο — τον υπονομεύει.

Αν πραγματικά επιδιώκεται η ενότητα, αυτή επιτυγχάνεται με σεβασμό στη διαφορετική άποψη, διαφάνεια και ουσιαστική λογοδοσία.

Η Ένωση δεν ανήκει σε κανένα Προεδρείο. Ανήκει σε όλα τα μέλη της.
Και αυτά έχουν φωνή και κρίση.

Η δημοκρατία δεν δοκιμάζεται στις συμφωνίες, αλλά στις διαφωνίες.

Παυλίδης Νικόλαος

Σχόλιο katehacker 

Η τοποθέτηση του κ. Παυλίδη αναδεικνύει μια βασική αρχή: το δικαίωμα της διαφωνίας αποτελεί θεμέλιο της δημοκρατικής λειτουργίας κάθε συνδικαλιστικού οργάνου.

Η έκφραση διαφορετικής άποψης — ιδιαίτερα σε ζητήματα διαχείρισης οικονομικών πόρων — δεν συνιστά επίθεση, αλλά πράξη ευθύνης και ελέγχου.

Ο σεβασμός στα χρήματα των συναδέλφων δεν είναι θέμα άποψης, αλλά υποχρέωση.

Η επίκληση «πάγιας πρακτικής» δεν αρκεί. Η διαφάνεια και η λογοδοσία απαιτούν συνεχή επανεξέταση.

Όταν η διαφωνία στιγματίζεται ως «πρόβλημα», περιορίζεται ο διάλογος και αποθαρρύνεται η ελεύθερη έκφραση.

Τέτοιες φωνές δεν αποδυναμώνουν την Ένωση — την ενισχύουν.

Γιατί ο ουσιαστικός συνδικαλισμός δεν βασίζεται στην ομοφωνία, αλλά στον έλεγχο, τη διαφάνεια και την πολυφωνία.

Η δημοκρατία δεν φαίνεται όταν όλοι συμφωνούν, αλλά όταν ακούγονται όλες οι απόψεις.