Δικαίωση” ή επικοινωνιακό παιχνίδι; Βαριά ερωτήματα για την απόφαση

 Έντονο προβληματισμό προκαλεί η παρουσίαση της πρόσφατης δικαστικής απόφασης ως «πανηγυρικής δικαίωσης», με φωνές από το εσωτερικό του συνδικαλιστικού χώρου να κάνουν λόγο για μια ερμηνεία που αφήνει σημαντικά ζητήματα αναπάντητα.

Αναγνώστης που απευθύνθηκε στο site επισημαίνει ότι η απόφαση δεν εισήλθε στην ουσία της υπόθεσης, θέτοντας παράλληλα συγκεκριμένα ερωτήματα για τη διαδικασία και τη διαφάνεια, τα οποία –όπως τονίζει– παραμένουν ανοιχτά.

Η επιστολή του Αναγνώστη μας 

Η λεγόμενη «πανηγυρική δικαίωση» του Προεδρείου της Ε.ΑΣ.Υ.Α., όπως επιχειρείται να παρουσιαστεί μέσα από την υπ’ αρ. 1012/2026 απόφαση, κατά την άποψή μου αποτελεί μια αποσπασματική και επιλεκτική ερμηνεία της πραγματικότητας.

Η συγκεκριμένη απόφαση, όπως προκύπτει, εστιάζει αποκλειστικά σε τυπικά ζητήματα της διαδικασίας και δεν εισέρχεται στην ουσιαστική εξέταση των ζητημάτων που τέθηκαν. Συνεπώς, δεν μπορεί να θεωρηθεί ως πλήρης ή οριστική απάντηση επί της ουσίας, όσο κι αν κάποιοι επιδιώκουν να την παρουσιάσουν ως τέτοια.

Η προσφυγή στη Δικαιοσύνη δεν είναι «εμμονή», ούτε μπορεί να απαξιώνεται. Αντιθέτως, αποτελεί θεμελιώδες δικαίωμα κάθε μέλους, όταν υπάρχουν σοβαροί προβληματισμοί ή ερωτήματα που δεν έχουν λάβει επαρκείς απαντήσεις.

Αντί, λοιπόν, να επιχειρείται η απαξίωση αυτής της διαδικασίας, θα ήταν πιο ουσιαστικό να δοθούν ξεκάθαρες απαντήσεις στα ερωτήματα που τίθενται.

Σε αυτό το πλαίσιο, παραμένουν συγκεκριμένα ζητήματα που, κατά τη γνώμη μου, χρήζουν διευκρίνισης:

Για ποιο λόγο η διαδικασία καταμέτρησης των ψήφων πραγματοποιήθηκε σε συγκεκριμένο χώρο και όχι σε άλλες διαθέσιμες εγκαταστάσεις;

Γιατί η ανακοίνωση των αποτελεσμάτων παρουσίασε σημαντική χρονική καθυστέρηση σε σχέση με αντίστοιχες διαδικασίες;

Πώς εξηγείται η επαναλαμβανόμενη παρουσία των ίδιων δικαστικών αντιπροσώπων σε διαδοχικές εκλογικές διαδικασίες;

Τα παραπάνω δεν αποτελούν κατηγορίες, αλλά εύλογα ερωτήματα που σχετίζονται με την ανάγκη διαφάνειας και ενίσχυσης της εμπιστοσύνης των μελών προς τα συλλογικά τους όργανα.

Η ουσία, κατά την άποψή μου, παραμένει ανοιχτή.

Και όσο δεν δίνονται απαντήσεις, η συζήτηση δεν μπορεί να θεωρείται λήξασα — ανεξαρτήτως του πώς επιχειρείται να παρουσιαστεί.

Ο δημόσιος διάλογος δεν χρειάζεται εντυπώσεις, αλλά καθαρές τοποθετήσεις.

Και κυρίως, δεν χρειάζεται σιωπή εκεί που υπάρχουν ερωτήματα.