«Επικοινωνία ή πραγματικότητα; Η ΕΛ.ΑΣ., η Δημογλίδου και η δολοφονία στη Θεσσαλονίκη»

 

Η δολοφονία του 20χρονου Κλεομένη στη Θεσσαλονίκη δεν είναι μόνο ένα ακόμη τραγικό περιστατικό βίας. Είναι και ένας καθρέφτης του βαθιού προβλήματος εμπιστοσύνης που υπάρχει πλέον ανάμεσα στην κοινωνία και την Ελληνική Αστυνομία.

Από την πρώτη στιγμή, η εκπρόσωπος Τύπου της ΕΛ.ΑΣ., Κωνσταντία Δημογλίδου, έσπευσε να δηλώσει ότι «δεν υπάρχουν στοιχεία οπαδικής βίας». Μια δήλωση που επαναλήφθηκε με βεβαιότητα, σχεδόν σαν να υπήρχε ανάγκη να αποκλειστεί αυτό το σενάριο όσο το δυνατόν πιο γρήγορα.

Την ίδια στιγμή όμως, η εισαγγελία άσκησε ποινική δίωξη με βάση τις διατάξεις περί αθλητικής βίας σε βάρος 26χρονου οπαδού του Άρη που κατηγορείται για τη δολοφονία του 20χρονου οπαδού του ΠΑΟΚ.

Και κάπου εδώ αρχίζει το πρόβλημα.

Όταν η Δικαιοσύνη κινείται σε μια κατεύθυνση και η επίσημη ενημέρωση της αστυνομίας δείχνει μια εντελώς διαφορετική εικόνα, το ερώτημα δεν είναι μόνο τι συνέβη στην Καλαμαριά. Το ερώτημα είναι γιατί η κοινωνία δυσκολεύεται όλο και περισσότερο να πιστέψει όσα ακούει από τις επίσημες ανακοινώσεις.

Η δυσπιστία αυτή δεν δημιουργήθηκε χθες. Έχει χτιστεί τα τελευταία χρόνια μέσα από αντιφάσεις, υποθέσεις που αρχικά παρουσιάστηκαν διαφορετικά και περιστατικά όπου η πραγματικότητα αποδείχθηκε πιο σύνθετη από την επίσημη εκδοχή.

Και όταν η αστυνομία εμφανίζεται να απορρίπτει πρόωρα ένα τόσο προφανές ενδεχόμενο, πολλοί αναρωτιούνται αν πρόκειται για προσεκτική έρευνα ή για επικοινωνιακή διαχείριση.

Η οπαδική βία στη Θεσσαλονίκη δεν είναι μυστικό. Είναι ένα πρόβλημα που εδώ και χρόνια αιμορραγεί την πόλη. Κανένα δελτίο Τύπου δεν μπορεί να το εξαφανίσει.

Γιατί το πραγματικό ζήτημα δεν είναι μόνο η εξιχνίαση ενός εγκλήματος. Είναι το αν οι πολίτες αισθάνονται ότι τους λέγεται η αλήθεια.

Και όταν ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας αρχίζει να πιστεύει ότι η αστυνομία «λέει τα δικά της», τότε το πρόβλημα δεν είναι επικοινωνιακό.

Είναι θεσμικό.

Και αυτό είναι πολύ πιο σοβαρό.