Μια ζωή υπηρεσίας – ένα μέλλον αβεβαιότητας

 

Στις πρόσφατες κρίσεις, η απόφαση να αποστρατευθούν αξιωματικοί με μόλις 30 χρόνια υπηρεσίας δεν είναι απλώς άδικη – είναι βαθιά σκληρή και ηθικά απαράδεκτη. Άνθρωποι που αφιέρωσαν ολόκληρη τη ζωή τους στην Πολιτεία, που έχτισαν καριέρες, οικογένειες και όνειρα, βλέπουν μέσα σε μια νύχτα να καταρρέει ό,τι για χρόνια αγωνίστηκαν να κερδίσουν. Ανήλικα παιδιά, παιδιά που σπουδάζουν, δάνεια που βαρύνουν, οικογένειες που στηρίζονται σε αυτούς – όλα κρέμονται πλέον από μια λεπτή κλωστή.

Αξιωματικοί 48-50 ετών, που μέχρι χθες ζούσαν με το αίσθημα καθήκοντος και περηφάνιας, τώρα αναγκάζονται να σχεδιάζουν τη ζωή τους σε έναν εντελώς άγνωστο χώρο εργασίας. Η εμπειρία δεκαετιών ξαφνικά δεν μετράει τίποτα. Δεν πρέπει να μας ξαφνιάζει αν σύντομα Ταξίαρχοι και Υποστράτηγοι εν αποστρατεία, αναγκαστούν να γίνουν courier ή delivery, μετατρέποντας μια ζωή αφοσίωσης σε οικονομική περιπλάνηση και αβεβαιότητα.

Και όσοι παραμένουν στην ενεργό υπηρεσία ζουν καθημερινά έναν ψυχολογικό πόλεμο. Αναγκάζονται (ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας κι ας μη μασάμε τα λόγια μας), να υποτάσσονται σε πολιτικές πιέσεις, πρέπει να «προσκυνάνε» προϊσταμένους και πολιτικούς, να συμμορφώνονται σε κάθε  – νόμιμη ή αμφίβολα νόμιμη – απαίτηση για να εξασφαλίσουν λίγα παραπάνω χρόνια παραμονής στην Υπηρεσία, ώστε να εξασφαλίσουν μια αξιοπρεπή σύνταξη. Ή ακόμα χειρότερα, αναγκάζονται να διαπλέκονται με ιδιώτες για να εξασφαλίσουν μια θέση εργασίας μετά την αποστρατεία τους. Η αφοσίωση στο καθήκον αντικαθίσταται από φόβο, άγχος και βαθιά απογοήτευση. Και πείτε μου σας παρακαλώ, πως μπορεί κάποιος επιφορτισμένος με το καθήκον να εμπνεύσει ασφάλεια σε μια ολόκληρη περιοχή μπορεί να ανταποκριθεί αποτελεσματικά σε αυτό του το  καθήκον, όταν ο ίδιος νιώθει έντονη ανασφάλεια για το μέλλον του;

Το πιο σκληρό είναι ότι αυτές οι αποστρατεύσεις δεν είναι επιλογή τους. Είναι υποχρεωτικές, χωρίς να έχουν συμπληρώσει τα απαιτούμενα 35 χρόνια για πλήρη συνταξιοδότηση, αφήνοντας τους ίδιους και τις οικογένειές τους εκτεθειμένους κυριολεκτικά στην οικονομική καταστροφή. Η Πολιτεία, που όφειλε να τους προστατεύει, μετατρέπει την αφοσίωση και την υπηρεσιακή τους ακεραιότητα σε τιμωρία.

Κι ενώ οι νεότεροι αξιωματικοί αντιμετωπίζουν αυτή την αδικία, οι ανώτατοι αξιωματικοί, ταξίαρχοι, υποστράτηγοι και στρατηγοί με 40 και πλέον χρόνια υπηρεσίας παραμένουν ενεργοί, απολαμβάνοντας όλα τα προνόμια που στερούνται οι νεότεροι. Πώς είναι δυνατόν αξιωματικοί 48-50 ετών να αποχωρούν με μόλις 30 χρόνια υπηρεσίας, ενώ άλλοι αξιωματικοί 62 – 65 ετών, παραμένουν επί δεκαετίες στα ανώτατα κλιμάκια; Αυτή η ακραία ανισότητα χτυπά την καρδιά της αξιοκρατίας.

Η πραγματικότητα είναι αδυσώπητη: άνθρωποι που έδωσαν ψυχή και σώμα στην υπηρεσία, που θυσίασαν προσωπική ζωή για το κοινό καλό, αντιμετωπίζουν τώρα οικονομική αβεβαιότητα και πρόβλημα αξιοπρεπούς επιβίωσης. Είναι μια αδικία που πονά, που απογοητεύει, και που απαιτεί φωνή. Γιατί αυτοί οι άνθρωποι δεν αξίζουν μόνο σεβασμό – αξίζουν δικαιοσύνη.

Παναγιώτης Αβραμίδης

sfika.gr