116 μπαλωθιές στον αέρα και 24 χρόνια υποσχέσεις στο συρτάρι

 

(Φωτ.: ΑΠΕ-ΜΠΕ / Νίκος Χαλκιαδάκης)

Στα Χανιά, δύο συλλήψεις.
116 πυροβολισμοί στον αέρα σε ένα «γλέντι».
Κάλυκες διαφόρων διαμετρημάτων σκορπισμένοι σε κατοικημένη περιοχή.
Ένα πιστόλι, γεμιστήρες, δεκάδες φυσίγγια.

Και μια γνώριμη αίσθηση: τίποτα δεν άλλαξε.

Το περιστατικό του Σαββάτου δεν είναι απλώς ένα ακόμη επεισόδιο «μπαλωθιών». Είναι η πιο ηχηρή διάψευση των κυβερνητικών διακηρύξεων περί «τέλους στην ασυδοσία» και «μηδενικής ανοχής». Είναι η απόδειξη ότι οι εξαγγελίες περισσεύουν — τα αποτελέσματα όχι.

«Τέρμα οι μπαλωθιές»… ξανά και ξανά

Μόλις τον Νοέμβριο του 2025, από την Κρήτη, ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη Μιχάλης Χρυσοχοΐδης διακήρυττε:
«Τέρμα οι μπαλωθιές, δεν θα κάνουν κουμάντο οι νταήδες».

Το ίδιο μοτίβο όμως είχε προηγηθεί και 24 χρόνια πριν.
Το 2001, επί κυβέρνησης Σημίτη, ο ίδιος υπουργός ανακοίνωνε τη δημιουργία ειδικής αστυνομικής δύναμης στην Κρήτη για την αντιμετώπιση των μαφιών όπλων και ναρκωτικών — ένα «ελληνικό FBI», όπως τότε παρουσιαζόταν.

Το ερώτημα είναι απλό και αμείλικτο:

Αν τα μέτρα του 2001 ήταν επαρκή, γιατί σήμερα μετράμε 116 σφαίρες σε ένα γλέντι;
Αν δεν ήταν, γιατί επαναλαμβάνονται ως «νέα»;

Πολιτική déjà vu

Κάθε φορά που η Κρήτη συγκλονίζεται από βεντέτες, μαφιόζικες πρακτικές ή άσκοπους πυροβολισμούς, το σκηνικό είναι πανομοιότυπο:

• Έκτακτες δηλώσεις.

• Ανακοινώσεις για νέες υπηρεσίες.

• Ενίσχυση δυνάμεων.

• Αυστηροποίηση ελέγχων.

• Δημιουργία ειδικών μονάδων.

Και έπειτα; Σιωπή.

Η πραγματικότητα είναι πεισματάρα. Αν υπήρχε διαχρονική και συνεπής εφαρμογή των μέτρων, το φαινόμενο θα είχε περιοριστεί δραστικά. Αντί γι’ αυτό, επανέρχεται με θλιβερή κανονικότητα.

Δεν πρόκειται απλώς για αστοχία. Πρόκειται για αποτυχία πολιτικής συνέχειας και λογοδοσίας.

Οι πολίτες δεν χρειάζονται επικοινωνιακά σόου

Η ασφάλεια δεν αποκαθίσταται με μικρόφωνα και δηλώσεις.
Δεν εμπεδώνεται με αυστηρό ύφος μπροστά στις κάμερες.
Δεν διασφαλίζεται με ανακύκλωση παλαιών σχεδίων σε νέα δελτία Τύπου.

Όταν οι κάτοικοι σηκώνονται «στο πόδι» από πυροβολισμούς σε κατοικημένες περιοχές, το πρόβλημα δεν είναι επικοινωνιακό. Είναι ουσιαστικό.

Και όταν ο ίδιος πολιτικός εμφανίζεται ανά δεκαετίες με τις ίδιες εξαγγελίες, τότε η συζήτηση δεν αφορά τη ρητορική του — αλλά το αποτύπωμά του.

Το κρίσιμο ερώτημα

Είκοσι τέσσερα χρόνια μετά τις πρώτες εξαγγελίες για ειδική καταπολέμηση των κυκλωμάτων όπλων στην Κρήτη, βρισκόμαστε στο ίδιο σημείο.

Άρα:

• Τα μέτρα εφαρμόστηκαν και απέτυχαν;

• Δεν εφαρμόστηκαν ποτέ;

• Ή εφαρμόστηκαν επιλεκτικά και αποσπασματικά;

Σε κάθε εκδοχή, η πολιτική ευθύνη δεν εξαφανίζεται.

Η κοινωνία ζητά αποτέλεσμα, όχι επανάληψη

Οι μπαλωθιές δεν σταματούν με δηλώσεις.
Οι μαφίες δεν αποδυναμώνονται με εξαγγελίες.
Η ανομία δεν αντιμετωπίζεται με ανακοινώσεις.

Αντί για το ίδιο «ντοσιέ» που ανοίγει σε κάθε κρίση, αυτό που απαιτείται είναι θεσμική μνήμη, αξιολόγηση πολιτικών και πραγματική λογοδοσία.

Διαφορετικά, σε λίγα χρόνια θα ξαναγράφουμε το ίδιο άρθρο — με άλλον αριθμό σφαιρών στον τίτλο.

Και τότε, καμία δήλωση δεν θα αρκεί για να καλύψει τον κρότο της αποτυχίας.