Αχ αυτά τα παιδιά…

Τώρα που η αυλαία έπεσε και ο μπουχός κατακάθεται, οι συνεδριακές αποτιμήσεις καλά κρατούν. Πλείστες ερμηνείες αναδύονται από το «μεγάλο χαγιάτι» στο οποίο οι εργασίες διεκπεραιώθηκαν. Δεν λέω ολοκληρώθηκαν, διότι οσμίζομαι συνέχεια σε άλλους χώρους, με πνιγηρό περιβάλλον ταυτόσημο με εκείνο του παρελθόντος, αλλά και κόστος ολούθε, το οποίο και απεύχομαι.

Ως γνωστό, «αγαπητικοί» υπάρχουν ένθεν κακείθεν. Το ορθό θα ήταν να σας θεωρούσα φίλους, αλλά στα συνδικάτα δεν υπάρχουν φίλοι, πλην ελαχίστων. Ευκαιριακές περιστάσεις συγγράφουν τους καταλόγους των τάσεων. Οι λόγοι πολλοί και σύμμεικτοι. Ας μην αναφερθώ. Γηράσκω αεί διδασκόμενος...

Μια μακρά συνήθεια, αρχαία εδώθε, με γρηγορεί να έχω άποψη. Εντελώς προσωπική και όχι επιτηδευμένη προς αλλήλους, όπως μερικοί πιστεύετε. Ευτυχώς προς ώρας δεν υπάρχουν αποκλεισμοί και εύχομαι να μην υπάρξουν. Ίσως να πρόκειται για την πλέον φασιστική επιθυμία στα συνδικάτα, που κάποιοι βίωσαν στο παρελθόν. Παρεμπιπτόντως, στις δημοκρατίες δεν υπάρχουν αδιέξοδα — μην το λησμονείτε.

Να αντιμάχεστε στα πλαίσια του αλτρουισμού και όχι σε αυτά του ατομικισμού, που ακόμα καλά κρατούν. Μετριάστε την εγωλατρία που διακρίνει μερικούς από εσάς. Και κυρίως, μη θεωρείτε δεδομένους όσους απαθανατίζονται μαζί σας σε ένα γιορτάσι σήμερα. Άγνωστο τι θα ξημερώσει αύριο.

Με τις ανακοινώσεις στοχεύετε πρόσωπα που σας λένε πιο προσεγγίσιμες αλήθειες από τις αληθοφάνειες που κυριαρχούν…

Προσωπικά θα σαρκάζω το πλάνο ανέβασμα κάποιων σε ξένα αναστηλώματα, από τούτες εδώ τις στήλες, όπως χρόνια τώρα κάνω — και όσοι καταλάβετε, καταλάβετε. Κάποιους σας γνωρίζω εκ του σύνεγγυς, αλλά και τις συμπεριφορές σας στην υπηρεσιακή κατάσταση, για την οποία δεν θα πλειοδοτούσα αναφανδόν υπέρ σας…

Και να γνωρίζετε: οι μετριοπαθείς είναι περισσότεροι, τιμιότεροι και πιο ωφέλιμοι από τους μπροστάρηδες — ικανούς και μη, ενίοτε.

Καραδήμας Νίκος.